મૌન મારું જેટલા સમજી શકે છે.
જાણતા હોતા નથી જેઓ સ્વયંને,
એ કહે છે કે મને સમજી શકે છે.
આંખ સાથે છે ગયા જન્મોનું લેણું,
દુઃખ મારું વાદળી સમજી શકે છે.
તું અડે તો થાય છે એક ઝણઝણાટી,
સ્પર્શ તારો ચામડી સમજી શકે છે.
મંદિરોમાં ભીડ ઉમટે રોજ જોવા,
એક પત્થર જે બધું સમજી શકે છે.
~ દેવાંગ પરીખ 'રસિક'