जानता हमको

तू अपनी बात कर वाइज़, ख़ुदा की बात रहने दे,

ख़ुदा को जानते हैं हम, ख़ुदा है जानता हमको.


न है वो दोस्त न दुश्मन, न हमसे आशनाई है,

बुरा कहता है हमको क्यूँ, नहीं जो जानता हमको?


ज़रा-सी बात पे हमसे ज़माना रूठ जाता है,

हमेशा साथ रहता जो है सचमुच जानता हमको.


है ऐसा आईने में कौन जो हम पे यूँ हँसता है?

है कोई और जो हमसे भी बेहतर जानता हमको?

~ देवांग परीख 'रसिक'

[ वाइज़ = धर्म का उपदेशक, आशनाई = जान पहचान ] 

આગળ હજુ

આટલું આવ્યા, ને છૂટ્યું કેટલું પાછળ બધું, 

આટલું જીવ્યા, હવે છે કેટલું આગળ હજુ?

સ્કૂલથી છૂટ્યા, છતાં દફતર રહ્યું છે પીઠ પર, 

ભાર ઉંચકી ચાલવાનું કેટલું આગળ હજુ? 

દુખ, નિરાશા, અસફળતા, બેવફાઈ ને રુદન, 

છે કશું બાકી જે જોવાનું રહ્યું આગળ હજુ? 

જો અહીંથી જોઈએ, છે કેટલું પાસે ક્ષિતિજ, 

ને ક્ષિતિજ પહોંચીને જાણો, છે ઘણું આગળ હજુ. 

થાક લાગે ને હું બેસું છાંયડામાં જ્યાં 'રસિક', 

કોઈ અંદરથી કહે, 'ચાલો જરા આગળ હજુ.'

~ દેવાંગ પરીખ 'રસિક'

બાકી છે

અધૂરો હું, અધૂરી તું, અધૂરી રાત બાકી છે, 

અધૂરો જામ બાકી છે, અધૂરી વાત બાકી છે. 

દહકતું તનબદન મારું, વરસ તું વાદળી થઈને, 

અધૂરું જીવતર મારું, અધૂરી આગ બાકી છે. 

આ તારા શ્વાસની ફોરમ, ભરી લઉં શ્વાસમાં મારા, 

અધૂરું સ્ફૂરવું મારું, અધૂરો ફાગ બાકી છે. 

વગર વાંકે, વગર ચાહે, પડી'તી આપમેળે જે, 

હજુ તો છોડવાની એ અધૂરી ગાંઠ બાકી છે. 

હજુ તો રાસ બાકી છે, હજુ વનવાસ બાકી છે, 

અધૂરા કૃષ્ણ મારામાં, અધૂરા રામ બાકી છે.

અધૂરા કાફિયા મારા, અધૂરી કેફિયત મારી, 

અધૂરી છે ગઝલ મારી, અધૂરી દાદ બાકી છે.

~ દેવાંગ પરીખ 'રસિક'

મસ્ત છું

કાં બધા માને છે કે હું ત્રસ્ત છું, હું ત્રસ્ત છું? 

હા હું થોડો વ્યસ્ત છું પણ મસ્ત છું, હું મસ્ત છું. 

ના જરા દેખાઉં તો, એવું નથી કે ધ્વસ્ત છું, 

દોસ્ત, બસ સૂરજની માફક અસ્ત છું, હું અસ્ત છું. 

કાં ડરું કે વ્યાધિ કોઈ બારણું ખખડાવશે? 

શું ફિકર જો મન કહે કે 'સ્વસ્થ છું, હું સ્વસ્થ છું.' 

દુઃખ વરસે ને તું માથે છાપરું કોઈ ધરે, 

એમ લાગે કે પ્રભુ હું ધન્ય છું! હું ધન્ય છું!

~ દેવાંગ પરીખ 'રસિક'