ન સમજો કે જીવન કાળી રાત છે,
અહીં તો રોજ એક નવું પ્રભાત છે.
તું જેને સમજે છે ફકત વારતા,
એ તારી ને મારી જ તો વાત છે.
ભલે ને આ જનમમાં ના મળ્યા,
કહે છે કે કુલ જનમ તો સાત છે.
મળે મોકો તો ખાય ગુલાંટી પણ,
અંતે તો માણસ વાંદરાની જાત છે.
પાછળના શૂન્ય તો ચાલ્યા ગયા,
એકડાને એકલતાનો આઘાત છે.
જો અપનાવી શકીએ તો મોજ છે,
હરેક ક્ષણ નહીં તો વલોપાત છે.
નવરો બેઠો હોય ચાની ટપરી પર,
'રસિક' ને તો બસ કરવી પંચાત છે.
એમને રોજ conferences અને seminars માંથી ફુર્સત જ નથી મળતી, બસ એટલા માટે,
કૂતરા માટે રાખે એમ, એમણે એમના ઘરડા dad ને વ્હીલચેરમાં ફેરવવા, એક માણસ રાખ્યો છે
ખરેખર, મિસ્ટર મેહતા ઈસ સો કેરીંગ....
The kids are such a nuisance, એવું કીધું wifeએ એમને એક દિવસ, ને બીજા દિવસથી,
આખો દિવસ kids ની વેઠો કરવા, એમના kids કરતા માત્ર ચાર વરસ મોટી, એક આયા રાખી છે
ખરેખર, મિસ્ટર મેહતા ઈસ સો કેરીંગ....
મા છે bed ridden, એની રૂમ તો પરસેવાથી stink થતી હોય, એટલે એમા કોઈ જતું જ નથી,
ના ના, તમતમારે ચિંતા ના કરો, મા માટે પણ સાહેબે, એક મોડર્ન, up-to-date નર્સ રાખી છે
ખરેખર, મિસ્ટર મેહતા ઈસ સો કેરીંગ....
એ બીવી-બચ્ચા સાથે abroad ફરવા જાય, તો બિચારાઓનું ધ્યાન કોણ રાખે, એમ માનીને,
સાહેબે બે કૂતરા, અને ત્રણ બિલાડીની દેખભાળ માટે, દસ માણસનો, અલગથી સ્ટાફ રાખ્યો છે
ખરેખર, મિસ્ટર મેહતા ઈસ સો કેરીંગ....
Don't you all agree....?
~ દેવાંગ પરીખ 'રસિક'
કવિ અનિલ ચાવડાની એક બહુજ પ્રચલિત ગઝલનો શેર છે:
જે રીતથી કર્યા છે એણે વખાણ મારા,
એ ગાળ તો નથી પણ છે ગાળની લગોલગ
કેટલીય વાર આપણે,
એવી પરિસ્થિતિમાં મૂકાયા હશું,
જ્યારે કોઈ વ્યક્તિ આપણા,
એવા તો વખાણ કરે,
એવા તો વખાણ કરે,
એવા તો વખાણ કરે,
એવા તો....
બસ!
આમ જ આપણા મોઢામાંથી નીકળી જાય....'બસ!'
આપણને લાગવા માંડે જાણે,
આપણે જ આપણને ઓળખતા નથી,
આપણે જાણતા જ નહોતા કે આપણામાં આટલા બધા ગુણ છે, ખૂબી છે,
એમ લાગવા માંડે કે સામી વ્યક્તિ જેની વાત કરી રહી છે, એ કોઈ બીજું જ છે....
ક્યારેક તો મનમાં શંકા પણ ઉત્પન્ન થાય,
કે ક્યાંક એ આપણી કિલ્લી તો નથી ઉડાવી રહ્યું....
મેં માંગ્યું ઈશ્વર પાસે એવા લોકોનું વરદાન,
જે મોઢે આપે ગાળો, પીઠ પાછળ કરે વખાણ
રાખ્યું નહીં ઈશ્વરે મારી આ ઈચ્છાનું માન,
કે પછી સાંભળ્યું નહીં કદાચ એણે દઈને ધ્યાન
ને મળ્યા મને લોકો કંઈ એવા એવા મહાન,
પીઠ પાછળ આપે ગાળો ને મોઢે કરે વખાણ
એમની બધી વાતો જાણે કલકત્તા મીઠું પાન,
અને ડાએબીટીસથી માંદા થઈ જાય મારા કાન
એવી તો વધારે છે મારી આન બાન અને શાન,
રહી જાઉં છું હું મોં હસતું રાખીને પરેશાન
નશો કરાવે અફીણ જેવો, ભૂલાવી દે ભાન,
એટલું ના આપો માન કે, એ લાગવા માંડે અપમાન
ને છતાં જો લાગે કે મારા કરવા છે વખાણ,
તો પહેલા જરા એનું તમે માપી લો પ્રમાણ
~ દેવાંગ પરીખ 'રસિક'
આ કવિતાના માધ્યમથી,
મેં એક અનુભવ રજૂ કર્યો છે....
કદાચિત આવો અનુભવ,
તમને પણ થયો હોય....
અહીં વાત છે આજના એક teenager ની,
જે રસ્તામાં પોતાની મસ્તી,
પોતાની ધૂનમાં ચાલી રહ્યો છે....
અચાનક એને સામે કોઈ ભટકાય છે,
જે એને કઈંક સવાલ કરે છે....
આ કવિતા એટલે,
એ teenager ના ભેજામાં ફરતા શબ્દો,
ને એ શબ્દો દ્વારા વ્યક્ત થતી એની મુંઝવણ....
( આ મુંઝવણનું રહસ્ય અંતમાં ખુલશે.... )
એની ભાષામાં મને, કંઈજ સમજાતું નથી,
એ શું કહે છે મને, કંઈજ સમજાતું નથી
હોઠ ફફડે રાખે છે એના પટાપટ પટાપટ,
એ સિવાય બીજું મને, કંઈજ સંભળાતું નથી
એ સ્પેનિશ બોલે છે, કે પછી બોલે છે જર્મન?
આ બારાખડીમાં મને, કંઈજ સમજાતું નથી
હવે તો કરવું પડશે એના mind નું reading,
એની eyes થી પણ મને, કંઈજ સમજાતું નથી
શબ્દોને બદલે કરે છે ઈશારા ઈશારા,
એ શું બોલે છે મને, કંઈજ સંભળાતું નથી
અરે બાપ રે....!!!
હવે સમજાયું મને, કેમ આવું થાય છે,
મારા બંને કાનમાં છે earplugs,
એટલા માટે આવું થાય છે....!
કવિ ઉવાચ :
'હોય બંને કાન ને છતાં, બહેરા થવાની છે હોડ,
દુનિયા ક્યાં જાય છે મને, કંઈજ સમજાતું નથી'
~ દેવાંગ પરીખ 'રસિક'
anaayaase.blogspot.com
